22/06/2017
dyskusja

Wokół biografii społecznej Tęczy Julity Wójcik

Tęcza Julity Wójcik, rzeźba w kształcie łuku uplecionego z kolorowych, sztucznych kwiatów, powstała w ramach działania partycypacyjnego zainicjowanego przez artystkę w 2010 roku w Wigrach. W 2011 roku Tęcza została objęta patronatem Instytutu Adama Mickiewicza. Rzeźbę odbudowano w Spocie, gdzie swoją działalność zainicjowała powołana w tym celu Spółdzielnia Rękodzieła Artystycznego TĘCZA i w Wilamowicach koło Oświęcimia. Następnie Tęczę przewieziono do Brukseli i postawiono naprzeciw budynku Parlamentu Europejskiego w celu uczczenia pierwszej polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. W 2012 roku, tuż przed mistrzostwami piłkarskimi Euro 2012, Tęcza powróciła do kraju: ustawiono ją na warszawskim placu Zbawiciela w Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej, a funkcję administratora rzeźby odpowiedzialnego za jej utrzymanie powierzono Miastu Stołecznemu Warszawa.. Pod koniec sierpnia 2015 roku Tęczę nieoczekiwanie rozebrano i usunięto z placu Zbawiciela. Jak głosił oficjalny komunikat, decyzję w tej sprawie podjęli wspólnie administrator rzeźby, instytucja sprawująca nad nią patronat i artystka. Od tego czasu koncepcja Tęczy na placu Zbawiciela została dołączona do kolekcji warszawskiego Centrum Sztuki Współczesnej.

W latach 20122015 warszawską Tęczę wielokrotnie odbudowywano i niszczono w rezultacie konfliktów między grupami jej przeciwników i obrońców. Jak można wynieść z lektury dyskursu prasowego, entuzjaści przeważnie łączyli obecność rzeźby w przestrzeni publicznej ze zwiększoną akceptacją dla dążeń emancypacyjnych społeczności LGBT w Polsce. Przeciwnicy Tęczy z kolei postrzegali ją jako symbol hegemonicznego projektu europejskiego, który krytykowali za tendencję do ujednolicania niezbywalnych różnic kulturowych i religijnych, wstępujących w obrębie transnarodowej wspólnoty.

Julita Wójcik od początku mówiła o Tęczy, że jej rzeźba jest po prostu piękna i całkowicie wolna od jakiegokolwiek zaangażowania społeczno-politycznego. Artystka podkreślała to, że każdy może nadać Tęczy własne znaczenie, bo jest ona dziełem otwartym i jako takie może wygenerować nieograniczoną liczbę własnych odczytań. Można więc powiedzieć, że pomimo tego,Tęcza została pierwotnie ofiarowana jako czysty dar (Purves 2004), wolny od jakiegokolwiek zaangażowania czy z góry przypisanych mu znaczeń, rzeźbę i tak wkrótce zawłaszczyły różne publiczności jej odbiorców.  Seminarium  poświęcone biografii społecznej Tęczy będzie okazją do prześledzenia zarówno wielości odpowiedzi na Tęczę, jak i tego, w jaki sposób Julita Wójcik stworzyła warunki dla powstania jej wielo-autorstwa. To bowiem właśnie dzięki jej decyzji Tęcza stała się radykalnie demokratycznym dziełem sztuki, choć, jak należy to podkreślić, jej demokratyczne właściwości nie korespondowały z liberalnie pojmowaną sferą publiczną, wyobrażaną na kształt konsensualnej zgody zawieranej pomiędzy racjonalnie postępującymi jednostkami.

  • miejsce
  • Sala dyskusyjna z instalacją Julity Wójcik na wystawie Późna Polskość. Formy narodowej tożsamości po 1989 roku
22/06/2017
19:00
Wydarzenie powiązane z:
{Transformacje} a