Jak robić sztukę w czasie wojny?
Zapraszamy na dykusję towarzyszącą wystawie Ten kot został narysowany w czasie wojny oraz pokazom spektaklu Termopile polskie w reż. Jana Klary w Teatrze Narodowym.
- Osoby uczestniczące
- Anna Łazar
- Bartłomiej Kiełbowicz
- Jan Klata
- Moderacja
- Marta Perchuć-Burzyńska
Od swoich prapoczątków sztuka związana była ściśle ze zjawiskami społecznymi, zarówno poprzez ich obrazowanie, jak i stanowiąc komentarz do rzeczywistości czy stając się narzędziem propagandy władzy. Wiek XX przyniósł kolejną odsłonę tej złożonej relacji — pojawiła się sztuka aktywnie zaangażowana, nie tyle zabierająca głos w ważnych sprawach, ale przede wszystkim domagająca się realnej zmiany, poszukująca form sprawczości (tzw. artywizm). Być może XXI wiek wymaga kolejnej rewolucji, w ramach której w społecznej hierarchii wyłoni się nowe miejsce dla kultury.
Dziś, w obliczu globalnego polikryzysu, którego nieodłączną część stanowią pogłębiające się konflikty społeczne i militarne, warto zastanowić się nad miejscem twórczości artystycznej w toczącej się dyskusji o stanie świata. Czy możemy zatrzymać się jedynie na portretowaniu i komentowaniu rzeczywistości? Czy sztuki wizualne, teatr, muzyka oraz literatura stają się jedynie archiwum wobec rozmaitych wojen, które zmieniają oblicze współczesności? A może ich celem jest tworzenie przesłania „ku przestrodze”, wytrącanie publiczności ze strefy komfortu i proponowanie pogłębionej, czasem silnie afektywnej, refleksji nad otaczającym nas światem. Pozostaje również pytanie o to, po jakie narzędzia powinna dziś sięgać sztuka, by nie popadać w skrajności czy publicystyczne tony – w taki sposób, by nie tworzyć kolejnych podziałów w pękniętej rzeczywistości.
